Ik heb me gisteravond weer mateloos geërgerd aan de manier waarop Fatma Taspinar het gesprek in ‘De Afspraak’ (niet) leidde.
Het deed me denken aan die keer dat ze Bill White, ambassadeur van Trump-Amerika, ontving. Bill White bleek een spraakwaterval, beter nog een spraaklawine, waartegen geen dam werd opgeworpen. Deze keer was de waterval van dienst mevrouw Verstrepen, voorzitter van de Liga voor Mensenrechten.
Ik heb zelf vele vergaderingen geleid, en niet altijd met de gemakkelijkste deelnemers, en ik heb er altijd op gelet dat iedereen op een gelijke wijze aan bod kon komen. Dat wil zeggen bedeesde mensen uitnodigen om hun mening te geven, en de deelnemers die zich het gesprek willen toe-eigenen een beetje afremmen, en niet toestaan dat men elkaar onderbreekt of hindert. Basiskennis, neem het van me aan, je hoeft helemaal geen journalist te zijn om dat te weten.
Mevrouw Taspinar kan dat niet. Ze liet gisteren mevrouw Verstrepen haar gang gaan, en die nam onbeschroomd bezit van het gesprek. Haar tegenspeler was nochtans niet de eerste de beste, en zeker geen verlegen jongentje: Jean-Marie De Decker, in eigen persoon. Terwijl mijnheer De Decker toch nog probeerde te luisteren naar wat anderen zeiden, was dat te veel gevraagd voor mevrouw Verstrepen: die taterde maar door terwijl anderen het woord hadden.
En Fatma Taspinar liet begaan.
Waar is in godsnaam Bart Schols gebleven: Bart, kom terug!
En wat mevrouw Verstrepen betreft: is het geen mensenrecht om ook je mening te mogen geven, zonder voortdurend onderbroken te worden? Of had het ermee te maken dat ze op de gerichte vragen van mijnheer De Decker eigenlijk geen antwoord had?
(De Afspraak op 12/11/26, VRTMax)